Mijn moeder gooide nooit kleren weg. Ze had nog rokken van 60 jaar oud. Mijn vader had noodrantsoenen. Legergroene blikken. In de kelder. Voor je weet maar nooit. Soms aten we zo’n blik leeg. Het was niet te eten. Wortelen, rapen en aardappelen in blokjes van 1 x 1 cm.
De oorlog immers.
Mijn vader bewaarde restjes zeep, die hij samensmolt tot nieuwe zeepjes.
Hij bewaarde eindjes touw, die hij in keurige bundeltjes in een doosje in de garage had.
Toen hij eens aan het opruimen was, opruimen ja – weggooien nee, kreeg ik een schoenendoos met hotelzeepjes mee. Die heeft lang overal mee naartoe gereisd in mijn auto,  zodat die geurde als een oude badkamer.

Jaren geleden kreeg ik van overheidswege het aanbod om gratis jodiumpillen af te halen bij de apotheek, voor als de kerncentrale van Doel ontploft. Ik twijfelde. Als ik ze afhaal,  die pillen, dan geloof ik, dat de kerncentrale van Doel gaat ontploffen, terwijl ik tegelijkertijd niet geloof, dat die pillen mij gaan redden. Als ik ze niet afhaal, zit ik goed fout als de kerncentrale van Doel toch ontploft.
Voor mij ligt nu een klein doosje waarop in vrolijke tekeningen wordt uitgelegd hoe je je zuigeling/kleuter/kind zo’n pilletje moet toedienen en wat je zelf moet nemen.
Angst.
Hoewel wij en de generaties na ons (althans hier in het Westen) aan den lijve geen oorlog hebben meegemaakt, is nu alles eng, griezelig en gevaarlijk, maar wel virtueel.
Iedereen krijgt via Facebook en consorten alles mee, van de genocides op Yezidi’s en in Ruanda en waar niet, tot brandstichtingen, terreuraanslagen, moorden, stelselmatige verkrachtingen, onthoofdingen en tot de bejaarde, die een half jaar dood ligt in zijn flatje. Iedereen is er bijna bíj door FB, maar ervaart het niet, eet er geen hap minder om en heeft er wel een stevige mening over.
Angst is er wel.
Voor immigranten. Voor de elite. Voor iemand met rare schoenen. Voor anderen.  Door FB cs komt iedereen in zijn eigen bubbel te zitten. Angst dus voor de andere bubbel.

De goede oplossing is volgens mij, en dat ga ik doen: me even wat minder laten meeslepen en even wat meer doen wat belangrijk is. Genieten van wat dichtbij is en laat de bubbels de bubbels. En om die rokken van mijn moeder moet ik hartelijk lachen en dat van die zeepjes is eigenlijk een heel goed idee.