Soep is troost.

Het huis geurt zacht naar venkelsoep met een steranijsje. Warme soep. Venkel: lievelingsgroente.

In het holst van de crisis werk ik aan mijn website, terwijl de soep vanzelf lekker wordt en start ik deze blog. Het plan daarvoor ligt al jaren op de plank, maar nu – gedwongen retraite – begin ik er aan. Mijn idee was om stukjes en gedachten uit de afgelopen jaren te plaatsen. Ik ga dat wel doen, maar begin maar eens met wat recente gedachten, waarvan ik niet had gedacht ze nog eens te denken.

Terwijl ik mijn dagelijkse oefeningen sta te doen en mij verbind met de aarde, zo voelt het werkelijk, voel ik grote schaamte ten opzichte van haar. Ik verontschuldig mij. Dat helpt niet. Droefheid voel ik ook. Eigenlijk ben ik even heel bedroefd. Over alles.
Je manier van denken, waaraan je gewend bent, waarmee je leeft, je redeneertrant, je persoonlijke interpretaties, de symboliek van dingen, ja, gewoon je intuïtie: niks gaat meer op. Ingehaald door een keiharde realiteit, een onzichtbare vijand. Alles is opeens anders. Het is onveilig. Je gewone strategieën werken niet tegen dit geweld. Alles wat je verwachtte op basis van wat je wist is onzeker. Alles wat je geleerd hebt is misschien wel nutteloos. Misschien moet je alles opnieuw leren. Ik voel me hulpeloos. Ik voel de grond onder mijn voeten verdwijnen.

De volgende gedachte.
Ik kan er nog steeds niet aan wennen, dat we in een sociaal en sanitair isolement zitten. Sanitair en derhalve sociaal. Ik ben bang aan het worden. Bang dat mijn nieuwe vrienden oplossen in het niets. Het grote nieuwe niets. Wat gaat het worden met ons. Hoe gaan we verder leven. Beginnen we opnieuw en anders. Gaan we de waarheid vertellen. Gaan we knopen doorhakken. Gaan we de laatste strohalm grijpen, voordat het licht uitgaat. Waarom voelt het – maar ik weet dat het niet zo is – dat het nog wel 200 jaar kan duren en dat we iets moois nieuws gaan maken en dat ik erbij zal zijn? Is dat de erfenis van onze kleine bubbel van de sixties? Idylle? Utopia? Alles anders, nieuw en beter?
Ik maakte vandaag een ommetje. Lege straten. Schichtige mensen. Wat is het onbegrijpelijk buiten. En binnen. En overal.

Hier zijn we.
De tuindeur staat open. De weldadige stilte komt binnen. Ik hoor de merel, ik ruik de lente en de soep met het steranijsje. Van soep word ik gelukkig.

***

Het recept:

Ik doe ongeveer het volgende en gebruik  bij voorkeur biologische ingrediënten:

Een paar flinke venkels,
grof gesneden [het groen bewaren voor eroverheen],
1 ajuin wat fijner gesneden,
1 aardappel in kleine blokjes [hoeft niet geschild],
een paar wortelen in vrij dunne plakken gesneden,
laurierblad,
tijm,
1 steranijs,
zout & peper [of chilivlokken, niet te veel],
1 klein scheutje pastis,
een paar liter groentebouillon [zelf getrokken] en kippenbouillon [of niet] in de verhouding 3/4 – 1/4,
zonnebloemolie.

Eerst de ajuin aanstoven, na korte tijd de aardappelblokjes erbij, dan de wortelen en het geheel stoven tot de ajuin zacht begint te worden, dan de venkel erbij, en even verder stoven.
Ergens in dit proces ook de kruiden, behalve de steranijs, en zout en peper erbij.
De bouillon toevoegen, het kleine scheutje pastis en de steranijs.
Dit allemaal ongeveer een uur [niet te lang] laten doen op een heel zacht vuurtje, zo tegen de kook aan.
Als dat allemaal is gebeurd, proeven of er nog zout bij moet, of peper en dan de helft van de groenten in de blender en dat weer bij de rest van de soep doen.
Serveren, bestrooid met het fijngehakte groen, met grof bruin brood.

Ik verzon er nog gepekelde venkelsliertjes bij:
zeer dun [op de mandoline] gesneden venkel wegzetten met flink wat zout, beetje suiker, citroensap, dopje pastis, overgoten met kokend water, zo dat het net allemaal onder staat.
De  tijd doet het werk.
Het was lekker om dit [wel eerst afgieten] in de borden te doen en dan de soep eroverheen te scheppen.