Communicatie
Van ooit herinner ik me een gesprek tussen een Engelse huiseigenaar in de Dordogne en de plaatselijke elektriciën, die iets voor hem moest oplossen.
De Engelsman ging van ‘I’m afraid that…’ en ‘there might be a slight problem’ en ‘is there any chance..’, terwijl de Franse elektriciën na een korte blik zijn gereedschap neersmeet en rechtstreeks de vraag stelde wat dit had te betekenen. ‘Heeft u dat gedaan? Dat kan niet, dat is fout. Misschien heb ik volgende week tijd’.
Dat was duidelijk.

Nu woon ik zelf in een ander land. Waar de mores anders zijn dan in het lawaaiige Nederland, waar duidelijkheid en agressie soms niet van elkaar zijn te onderscheiden.
Toch mis ik, waar ik nu woon, die directheid.
( .. je denkt dan .. – wat bedoelen ze – doe ik iets verkeerd – wie ben ik .. )
Klare taal voelt op zijn tijd – het komt sporadisch voor – als een warm bad. Dat snap ik namelijk.
De reactie – ‘Och …’ – op (wereld)rampen en problemen (of meewarig zwijgen) kunnen me nog steeds, na ruim 20 jaar, in de gordijnen krijgen.
Maar goed.
Het blijft wennen, hoewel er veel is te zeggen voor gewone vriendelijkheid en een beetje dimmen.

Onlangs leidde een slapeloze nacht tot mijn inschrijving als abonnee op een – medische – nieuwsbrief.
Het was 04.34uur a.m., ik was gegrepen door een goed interview en wilde toegelaten worden tot deze bron. Daartoe moest ik eerst veel vragen beantwoorden.
Binnen weinig minuten was mijn aanvraag gehonoreerd.
Echter twee dagen later bereikte mij een bericht:
”Beste,
We danken u zeer voor uw interesse voor (…)
Omtrent uw inschrijving blijkt er weliswaar een kleine moeilijkheid te zijn. Het is inderdaad zo dat de inschrijvingsmogelijkheid op (…) voorbehouden is aan gezondheidsprofessionals, en op basis van de gegevens die u bij uw inschrijving op (…) ingegeven had, hebben we u spijtig genoeg nog niet als gezondheidsprofessional kunnen identificeren.
Zou u ons misschien wat meer kunnen vertellen over uw banden met de medische wereld, zodat we uw inschrijving kunnen vervolledigen ?
Wij danken u bij voorbaat voor uw hulp en begrip,
Met vriendelijke groeten,
Het (…) Team”
(Had ik nu toch maar bij de beroepen ‘Professor’ aangevinkt.)

Ik vind het al met al heel begrijpelijk.
Je wil niet dat elke ongeleerde gek met je kennis en inside-nieuws aan de haal gaat.
Dus ik – de alien – antwoordde:
‘Beste en geachte,
Ik kwam bij u terecht door een interessant artikel, maar als het niet kan: dan niet.
Ik ben inderdaad geen medicus, maar jurist en heb wel jaren gewerkt in een forensisch psychiatrische setting.
Ook en vooral ben ik kunstenaar. Graag verwijs ik naar mijn website. Het maakt me echt niet uit.
Ik hoor het wel.
Vriendelijke groet.’

Opnieuw krijg ik een allervriendelijkst antwoord. Men neemt er de tijd voor. Men kan mij werkelijk niet inschrijven, maar geen moeite lijkt te veel om mij toch tegemoet te komen en me op andere mogelijkheden te wijzen.
Het is absurd, maar verkwikkend, zo’n vriendelijkheid in deze barre tijden.
Denk ik.
Als ík zo’n aanvraag had gekregen, had ik mijzelf meteen met een kort verhaal afgepoeierd.
Maar zo kan het dus ook.
Of?
Ben ik nou afgepoeierd?