Krassen of lijnen
dat weet toch iedereen

Nadenken over tekenen. Ik schrijf. Ik schrap.
Ik hoor: ‘wat jij doet – er zijn best heel veel meer manieren van tekenen – wat jij doet is eigenlijk AUTOMATIC DRAWING’.
?
Automatic drawing
Ik zoek het op.
Het www psychologiseert de zaak – het is nl. .. (hun idee, mijn woorden) ’tekenen, waarbij geen enkel rationeel besluit genomen wordt, of waarbij volledig onbewust wordt aangezwadderd’ ….
Ja?
Ook dr Freud komt een duit in het zakje doen.
En het zijn de surrealisten. Dali, Miro en ook Picasso.
Gelukkig later ook mensen als Ellsworth Kelly.
Maar goed. Dit terzijde.
Het is wel het soort tekeningen – Cy Twombly zal er ook wel bij horen – waar ik van houd. Niet omdat ik een prachtige ziel zich zie ontvouwen, eerder omdat er in mijn waarneming ruimte wordt verbeeld, een verhaal wordt verteld, voor mijn part muziek wordt gemaakt.
Daar zit je dan, plots gekaderd in iets, waarvan ik niet op de hoogte was en nu wel. Misschien eindelijk op het goede been gezet.
Eventueel.
Niet dat ik mij zwevende begeef van leeg vel naar nieuw leeg vel, gewapend met krijtjes en dergelijke, dat ik alle remmen los gooi en mijn verstand buiten de deur zet, nee, dat allemaal niet, maar van een vastomlijnd plan kan in het algemeen niet gesproken worden.
Het geldt al mijn werk. Zelfs ‘de jurkjes’, die er zo georganiseerd uitzien, zijn ontstaan uit beginnen met een gedachte, met rommelen in mijn verzamelde rotzooi, met denken over Zeeland, met nu en dan eens iets noteren of tekenen, een lijntje hier of daar. En opeens waren de jurkjes bij elkaar geassocieerd en ík weet precies waarover het gaat.
In dat stuk op het www wordt de aanpak, het ‘automatic drawing’ een methode genoemd. Een methode vind ik het niet, eerder een werkwijze.
En wat het ook is wat ik doe, ik kan me geen andere werkwijze dan de mijne voorstellen.
En een etiket heb ik er niet bij nodig.
Dus.

Vandaag ga ik tekenen
Met mijn vinger op een beslagen ruit
Met een stok of met mijn handen of met mijn grote teen in het natte zand
Op de achterkant van een enveloppe of op een bonnetje van de winkel
Of in de lucht
Vertoeven in mijn hoofd
De beelden laten komen
De ruimte in mijn hoofd zich laten vertalen op papier (of wat dan ook)
Mijn hoofd openzetten, voor ingaand / uitgaand verkeer
Het onzichtbare zichtbaar maken, het zichtbare laten verdwijnen
De werkelijkheid veranderen (Things as they are, are changed upon the blue guitar/ Wallace Stevens)

En lanterfanten, maar alleen, omdat het zo’n mooi woord is.
Net als rompslomp. Wie lanterfant laat de rompslomp de rompslomp.

Potloden, krijtjes en houtskool (of wat dan ook)
Die worden het uiteinde van mijn arm, van mijn gedachten, die nemen het papier (of wat dan ook) te grazen of ze strelen het
Hard of zacht of allebei

Tekenles. In de werkplaats van Michiel Czn aan het Molenpad in Amsterdam verzamelen wij ons op maandagavond om te tekenen.
Het is een grote hoge zolder, waar we les hebben.
Onder de titel ‘Motoriek’ spelen we, dansen we, doen we ademhalings- en ontspanningsoefeningen en zorgen we voor harmonie van onze adem en de beweging van de houtskooltjes over de vellen papier. Chick Corea.
Met open of gesloten ogen gaan we los.
Met je linker- of je rechterhand of allebei tegelijk.
Doen zonder je te bekommeren om resultaat en mét vieze handen.
Echt geen rompslomp.

Andere tekenles.
Opdracht: teken ’s ochtends je ontbijttafel en de rest …
Elke dag een klein verhaal, een getekend dagboek.
Kijken, registreren, tekenen, tekening.
Doorgronden van wat iets is.
Dat bordje.
Vorm, schaduw, hoe staat het op tafel, hoe verhoudt het zich tot de rest van de spullen, hoe teken ik een glanzend mes, diepte, perspectief en hoe laat ik het gewicht van het mes op het bordje zien?
Is dat bordje aan het lanterfanten?
Wat moet dat mes met dat bordje?
En langzaamaan teken je je hele huis en je hele leven. Het bordje voorbij.
En dat is nog steeds een goede optie.

Tekenen, nadenken met een potlood in je hand.
Een lijn, een vlak.
Een idee of gedachte aanraken, veranderen, verbeteren, uitwerken of verwerpen.
Of geen idee.
En doen.