Ik moet eerlijk zijn: ik heb veel bewaard. Gewoon bewaard. En na een poos heb je die dingen al zo lang bewaard, dat je ze echt niet kan weggooien. Door iets te bewaren krijgt dat dus de status van onweggooibaar.
Gelukkig zijn het voornamelijk kleine dingetjes. Ik ken iemand, die gietijzeren boekenpersen verzamelt en heb ooit een man ontmoet, die in zijn nogal kleine woning complete samoerai-uitrustingen verzamelde.
In mijn geval is het opslagprobleem dus te overzien (het meest problematisch zijn de handtassen). Maar toch.
Het wemelt in mijn hoofd door al die spullen.
Soms openbaart zich binnen die bewaarde dingen opeens een verzameling, een systeem, een groep met gemeenschappelijke kenmerken. En soms moet je kiezen: past het in deze of in een andere categorie.
Andere zieligerds, bewaard in lades en dozen, zijn eenlingen: die horen nergens bij, maar kunnen niet worden weggegooid.
En juist daarom kunnen ze gecategoriseerd worden. En geclassificeerd:
Een verzameling eenlingen.

Misschien doe ik het om mijn wereld te ‘mappen’, om er greep op te kunnen houden. Mijn wens om de dingen, verbonden aan herinneringen, te bewaren en ergens onder te brengen. Een soort mentaal fotoalbum (geholpen door oneindig veel spulletjes, dat wel).
Een beetje orde is daarbij nuttig. Mijn orde.
“Marc groet ’s morgens de dingen…”

Er is veel mogelijk. 

Boeken op kleur of op grootte. Kleding idem. Of alles op kleur: elastiekjes, bromtollen, steentjes, fietsen: de rode bij de rode, de blauwe etc. Of de keukenkruiden op alfabet.
Er kan zo, ook in je hoofd, ruimte ontstaan.

Ik heb een artikel van Borges (bewaard), waarin hij het werk van John Wilkins bespreekt.
Wilkins, 17e eeuw, geleerde, die zich met van alles bezighield, zoals o.a. theologie, muziek, het fabriceren van doorzichtige bijenkorven, maar ook met de mogelijkheid en de principes van een wereldtaal.
Hij deelde daartoe het universum in in veertig categorieën, die hij weer onderverdeelde. De verdere details laat ik voor wat ze zijn. Het gaat om het categoriseren. (Eén voorbeeld: de walvis (16e categorie) is een levendbarende, rechthoekige vis.)
Waar ik naar toe wil, waar Borges ons naartoe brengt: doctor Franz Kuhn, die ‘een zekere Chinese encyclopedie’ bespreekt (zie ook Foucault, Les mots et les choses), genaamd: ‘Het Hemelse Keizerrijk van Goedgunstige Kennis’ (Emporio Celestial de conocimientos benévolos):
Daar worden de dieren ingedeeld als volgt:
a. die de Keizer toebehoren;
b. gebalsemde;
c. gedresseerde;
d. speenvarkens;
e. sirenen;
f. fabeldieren;
g. loslopende honden;
h. die zijn opgenomen in deze indeling;
i. die als gekken tekeergaan;
j. ontelbare;
k. die met een zeer fijn kameelharen penseeltje getekend zijn;
l. etcetera;
m. die juist de kruik gebroken hebben;
n. die uit de verte op vliegen lijken.

Dat kan dus ook.
Dat is een hele rust.

Het werken aan mijn website was een goed hulpmiddel bij het maken van een begin van ordening. Er is een soort nut en noodzaak voor al die spullen ontstaan. Ze zijn ook mooi op een plek terechtgekomen (terwijl andere nog staan te dringen). En die plek hoeft niet definitief te zijn.
Alles kan altijd anders en wie wat bewaart heeft wat.