Ik-ben-hier-een-passant, zit ik een beetje somber en sloom te denken. ‘Hier’ is in dit land, in mijn atelier, eigenlijk overal. En wat doe ik hier. Om de impasse te doorbreken kijk ik even op mijn site.
En ja hoor – dat kan er nog wel bij – ik ben gehacked, mijn site ligt op zijn gat. Tekeningen: weg. Notities: weg. In plaats daarvan een bericht van de Nederlandse Spoorwegen.
Waarom?

Gelukkig is er een backup. Er moet voor $59 een plug-in aangeschaft om het tij te keren en er moet herstelwerk gedaan worden. Verder: 2FA, een authenticator, nieuwe wachtwoorden en een webmaster die de hele avond, in plaats van buiten op het terras, achter de computer zit, etc.

De passant kijkt naar buiten en bedenkt dat het erger kan en dat trouwens deze hack helemaal past in het rijtje dagelijks onheil. Grenzen zijn weg en daarover en over mentaliteit moesten we het maar niet hebben, want wat gebeurt er dan: al die narigheid wordt op die manier je eigen narigheid. Hoe meer je je loopt op te winden, of kwaad te maken, hoe somberder je wordt en hoe meer het in je systeem gaat zitten.

Dus ik kijk naar mijn klaprozen, korenbloemen, chilipepers (rood en geel), stokrozen, phacelia aka bijenbrood, tijm, rozemarijn, salie, citroenverveine, bonenkruid, koriander, munt, kattenkruid en nog veel meer. Die staan er gewoon. Niks mis mee. Dagelijks geluk, zou je haast zeggen. Het regent en de plantjes staan er prachtig.

Binnen staat de man te koken.
Gehaktballen en broccoli.

Buiten spatten de regendruppels op de balkonrand uit elkaar.
Het olijfboompje staat te kleumen in zijn hoekje.
Binnen gaan de gehaktballen in de pan.
Zowel binnen als buiten stoomt en spat het.